Roc dazur 2011

Ervaringen van Cyclon ambassadeur Barbara over haar belevingen tijdens de Roc dazur.

De Roc d’Azur; het grootste mountainbike evenement van Europa en misschien van de wereld, wordt elke eerste volle week van oktober gehouden aan de Cote d’Azur.
Met 18.000 mountainbikers aan de start van zowel toertochten als crosscountry wedstrijden en een enduro wedstrijd is er voor iedereen wel een evenement waar hij en zij aan mee kan doen. Het klinkt massaal, maar het is toch altijd weer gemoedelijk. Met evenementen verdeeld over 5 dagen in een omgeving om stil van te worden vind iedereen zijn plekje.
Zoals gebruikelijk is dit voor mij een laatste vakantie voor de herfst en winter in Nederland mij naar binnen dwingt. Zoals gebruikelijk gebruik ik deze 10 tot 14 dagen niet alleen om te mountainbiken in mijn Mountainbike Paradise, maar ook om goed te eten, te lachen met vrienden en te genieten van de zon en de warmte.
Warm was het; het eerst weekend, met nog 6 dagen voor mijn wedstrijd, was het simpelweg 30 dagen. Heerlijk, fantastisch, maar geen fietsweer. Zonder veel uren in de benen ben ik naar Frankrijk gekomen en dat eerste weekend neem ik direct de beslissing om niet mee te doen om een prijs of prestatie.

Na een week van trainen, kijken, aanmoedigen en vakantie vieren mag ik op vrijdag 7 oktober om 10 uur het startvak in, samen met 499 anderen in de eerste golf. In de categorie Master doen er vandaag 1700 mensen mee. Ik zie er goed uit; strak in het Cyclon pak, een rigide fiets met goed materiaal en fit.
Er is veel wind; het was voorspeld, maar vandaag is ook de organisatie een beetje verrast. De start wordt uitgesteld omdat de barriere in de eerste bocht is omgevallen en in het startvak kan ik soms maar nauwelijks met 2 voeten op de grond blijven staan. Na de start zie ik tussen het stof door, zo’n 400 man aan mij voorbij racen…..prima, denk ik, over een kwartier kom ik jullie wel weer tegen.  In de eerste de beste stevige klim, kom ik inderdaad klem te zitten tussen hijgende en afstappende heren…..Ik ken het terrein, weet wat er komt en ken mijn capaciteiten.

Maar die wind; we worden letterlijk tegen elkaar geduwd op de open flank….met weinig gewicht mee te nemen lijkt het haast gevaarlijk. Gelukkig is iedereen op zijn hoede en wordt niemand boos als je per ongeluk contact maakt of in een spoor terecht komt door zo’n vindvlaag. Het gaat goed, ik heb mijn ritme, mijn gekozen verzet op deze fiets maakt me competitief ten opzichte van anderen en ik durf de afdalingen aan te vallen. Daar ligt een hoop winst, durven af te dalen, terwijl veel mensen lopend naar beneden gaan.
Na 15 km hoor ik dat ik de 6e dame ben. Dat geeft moraal. De mannen om me heen die het horen wensen me succes, maken een dolletje en laten me op een moeilijke passage waar iedereen loopt zelfs voor gaan. Dit is te gek!!

Een dame voor me, hijgend, schakelend, onbekend met wat er komen gaat; Ik ben 5e en voel me sterk. Voor de langste beklimming had ik al een gel genomen van Maxim en alhoewel het tempo niet heel hoog is, kan ik wel blijven praten, blijven draaien, blijven aanzetten als dit nodig is. Boven op de bult vul ik mijn bidon bij met water, en neem ik blind een bekertje aan….bluuuhhh…dat lijkt wel vergif en een kwartier later zijn mijn benen leeg. Het bekertje lijkt wel onverdund energie drank geweest te zijn en de overload heeft het tegenovergestelde effect als dat de bedoeling is.

Alhoewel ik blijf fietsen en goed blijf afdalen, wil mijn maag niet meewerken en is aanzetten onmogelijk geworden. Ik ben leeg. Het is doodzonde….Vragen schieten door mijn hoofd; moet ik blijven drinken? Zodra ik een slok water neem voel ik mijn maag krampen, maar ik blijf drinken. Ik zal finishen, ook al kom ik langs het huis waar ik logeer, die langs ‘de muur’ ligt. Ik zie mijn eigen spandoek en buffel door. Aan het eind komen we op het strand, het is erop of eronder. Hier slaat de kramp vaak toe omdat je 500 meter door het mulle zand moet lopen. Nog een bekertje water bij de post na het strand en een laatste poging om aan te zetten. Ik passeer opnieuw mensen die niets meer over hebben; stuur toch nog strak over de laatste kilometer aan bochten en kom na 3.5 uur binnen….

Bij de finish zijn meer mensen waarbij het blauwe drankje geen goed heeft gedaan. Mijn Cyclon pak is opgevallen, er zijn veel mensen die een praatje komen maken en ik ben eigenlijk wel heel blij en tevreden. Het is toch weer een groot, solidair feest bij de finish. ’s Avonds zie ik dat ik 12e ben geworden. Het parcours was weer zwaarder dan vorig jaar, technischer en vraagt om doorzettingsvermogen. Volgend jaar zijn we er gewoon weer bij.

Pijn aan mijn benen de volgende dag? Nee, mede dankzij de proteine repen en de herstel drank, kan ik de volgende dag al direct weer lekker fietsen.